Alain Art - My journey in the desert

Op de bochtige en langgerekte weg tussen de steile berghellingen verschijnt Dahab, aan de voet van de Rode Zee en, zichtbaar in de verte aan de overkant, Saoudi-Arabië.

Een lange en diepe adem. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, nog steeds slaperig door de reis.

De taxi zet zijn afdaling voort, we rijden door het dorp op een chaotische weg tot aan de zee.

Het is een winderige dag en de wilde golven kalmeren mijn kloppende wens om in het diepblauwe water te duiken.

Een korte oprit aan de linkerkant: ik ben aangekomen!

Het kleine hotel met één verdieping en zijn oude houten balkons lijkt nog te slapen.

Hij vormt een halve maan en, in zijn centrum, staat een deur wijd open: Wael kijkt omhoog, zijn ogen lichten op en met een snelle beweging komt hij naar mij met open armen. Hij geeft me een knuffel die me zozeer verbaasd dat ik mijn lach niet kan verbergen. 

 

Hij geeft me de sleutel: een kamer op de verdieping. Ik heb eigenlijk ruime keuze, want op dit moment ben ik de enige gast.

Ik open de deur.

Mijn ademhaling stopt, een rilling loopt door mijn hele lichaam.

Iets in me beeft, mijn ogen worden wazig.

Wat ik voel is niet te beschrijven.

Het is een energie van liefde en zorgzaamheid waarmee iedereen mij hier verwelkomt.

Ik kan het nauwelijks ontvangen, ik voel me overweldigd.

Totdat ik mijn armen open, inadem en mij door dankbaarheid laat zegenen!

 

De volgende dag vertrek ik met Souliman, Mohammed en Ibrahim.

We rijden in de Toyota jeep naar een plek die Mohammed gekozen heeft, naar de Gazella Vallei, waar de 4x4 op zandduinen lijkt te zweven.

 

We stoppen bij "Camel-point" , waar we de onvermijdelijke thee drinken. 

De bedoeïen met een onbegrijpelijke naam lijkt met de tijd te hebben stilgestaan.

Zijn gezwollen handen en voeten weerspiegelen een ruig leven, in fel contrast met de zachtheid van zijn stem en van zijn ogen.

Mijn geoefende blik valt al snel op zijn dieren: geiten en kamelen in verbazend goede gezondheid en zeldzame maar typische honden van de woestijn, Saluki’s.

Ik deel erover met hem en hij vertelt me over de kwaliteit van het voedsel van de woestijn: ik ben nog meer verbaasd omwille van het schijnbaar gebrek aan gras of andere vegetatie.

We krijgen van hem water en gaan naar ons eerste kamp, in de buurt van de "Closed-canyon" in een kleine vallei, dat eindigt op een vlakke ruimte met een omtrek van een paar honderd meter, omgeven door steile kliffen.

Ibrahim en Souliman helpen ons met het uitladen van onze spullen en gaan.

De auto verdwijnt, Mohammed zit naast me.

Oorverdovende stilte. We kijken elkaar aan zonder woorden.

 

En dan delen we, van hart tot hart, een intiem gesprek, open, direct, van man tot man.

Gevoel van op de juiste plaats met de juiste persoon te zijn.

 

volgende pagina

 

 Alain Art - My journey in the desert

Op de bochtige en langgerekte weg tussen de steile berghellingen verschijnt Dahab, aan de voet van de Rode Zee en, zichtbaar in de verte aan de overkant, Saoudi-Arabië.

Een lange en diepe adem. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, nog steeds slaperig door de reis.

De taxi zet zijn afdaling voort, we rijden door het dorp op een chaotische weg tot aan de zee.

Het is een winderige dag en de wilde golven kalmeren mijn kloppende wens om in het diepblauwe water te duiken.

Een korte oprit aan de linkerkant: ik ben aangekomen!

Het kleine hotel met één verdieping en zijn oude houten balkons lijkt nog te slapen.

Hij vormt een halve maan en, in zijn centrum, staat een deur wijd open: Wael kijkt omhoog, zijn ogen lichten op en met een snelle beweging komt hij naar mij met open armen. Hij geeft me een knuffel die me zozeer verbaasd dat ik mijn lach niet kan verbergen. 

 

Hij geeft me de sleutel: een kamer op de verdieping. Ik heb eigenlijk ruime keuze, want op dit moment ben ik de enige gast.

Ik open de deur.

Mijn ademhaling stopt, een rilling loopt door mijn hele lichaam.

Iets in me beeft, mijn ogen worden wazig.

Wat ik voel is niet te beschrijven.

Het is een energie van liefde en zorgzaamheid waarmee iedereen mij hier verwelkomt.

Ik kan het nauwelijks ontvangen, ik voel me overweldigd.

Totdat ik mijn armen open, inadem en mij door dankbaarheid laat zegenen!

 

De volgende dag vertrek ik met Souliman, Mohammed en Ibrahim.

We rijden in de Toyota jeep naar een plek die Mohammed gekozen heeft, naar de Gazella Vallei, waar de 4x4 op zandduinen lijkt te zweven.

 

We stoppen bij "Camel-point" , waar we de onvermijdelijke thee drinken. 

De bedoeïen met een onbegrijpelijke naam lijkt met de tijd te hebben stilgestaan.

Zijn gezwollen handen en voeten weerspiegelen een ruig leven, in fel contrast met de zachtheid van zijn stem en van zijn ogen.

Mijn geoefende blik valt al snel op zijn dieren: geiten en kamelen in verbazend goede gezondheid en zeldzame maar typische honden van de woestijn, Saluki’s.

Ik deel erover met hem en hij vertelt me over de kwaliteit van het voedsel van de woestijn: ik ben nog meer verbaasd omwille van het schijnbaar gebrek aan gras of andere vegetatie.

We krijgen van hem water en gaan naar ons eerste kamp, in de buurt van de "Closed-canyon" in een kleine vallei, dat eindigt op een vlakke ruimte met een omtrek van een paar honderd meter, omgeven door steile kliffen.

Ibrahim en Souliman helpen ons met het uitladen van onze spullen en gaan.

De auto verdwijnt, Mohammed zit naast me.

Oorverdovende stilte. We kijken elkaar aan zonder woorden.

 

En dan delen we, van hart tot hart, een intiem gesprek, open, direct, van man tot man.

Gevoel van op de juiste plaats met de juiste persoon te zijn.

 

volgende pagina

 



Voice of the Desert
gsm: +32 0495 22 73 62
info@voice-of-the-desert.com

Life is not a problem to be solved,
it's a mystery to be lived.
Osho

    ©2017 Voice of de Desert, Alle rechten voorbehouden